Keldron, Aventuro de Bruna afrika virĉevalo: La vizaĝo de bono kaj malbono

Kio okazas kiam herooj estas senigitaj je ĉio, kio faris ilin herooj? Keldron estis bruna afrika virĉevalo — ĝis malbeno de sorĉistino ŝrumpis lin al la grandeco de poneo. Nun li estas nur malgranda blanka poneo provanta trovi sin en sia nova korpo. Liaj kunuloj ne fartas pli bone. La Leono estas domkato. La Vulturo fariĝis pego. Strigo ŝanĝiĝis al delikata kantobirdo. Kvar antaŭe grandaj bestoj kaptitaj en korpoj, kiuj mokas ilian antaŭan gloron. Ilia sola savo venas de mistera kapuĉita fremdulo, kiu savas ilin de vojaĝanta cirko — kaj kaŝas ilin en la urbaj kloakoj. El ĉi tiu sinistra rifuĝejo, komenciĝas neebla serĉado: ŝteli reen la Tero-Ŝtonon el la reĝa palaco, rompi la malbenon kaj repreni iliajn verajn formojn.

Sed ĉi tio estas nur la komenco. Ilia vojaĝo portos ilin de palacaj ŝteloj ĝis prahistoriaj kavernoj profunde sub la tero, de malbenitaj fantomaj ŝipoj ĝis la bordoj de Afriko, kie ili aliĝas al la batalo kontraŭ sklavistoj. Kaj kiam ilia kapuĉita savanto estas kaptita de la sama malbona sorĉado, kiun ili celis detrui, ĉi tiuj malpliigitaj herooj devas respondi la finfinan demandon: Ĉu poneo, kato, pego kaj kantobirdo povas denove fariĝi herooj?