Bruid Van De Verdronken Wolvenkoning: Trilogie De Wintergebonden Wolven, #3

Twaalf jaar geleden liep mijn moeder het ijs op en liet zich door het meer meevoeren. Ik heb altijd gedacht dat het haar meesleurde omdat ze zwak was.

Ik had het mis.

Het water onder de grond van Ninebark is niet leeg en het heeft nooit geslapen. Het is een god en het vergeet geen schuld – en de schuld die mijn moeder met haar leven heeft betaald, wil het nu van mij terug.

Vaeric zegt dat hij tussen mij en een god zal gaan staan als dat nodig is. Ik geloof dat hij het meent. Maar ik weet ook dat een band gesmeed in ijs een vloedgolf die al twaalf jaar op zich afkomt niet kan tegenhouden.

Het meer verlangt naar een bruid. De roedel verlangt naar een offer. Ik ben er klaar mee om iemands betaling te zijn.

Als ik dat water inga, doe ik dat op mijn eigen voorwaarden — met het teken van de wolf die ik koos nog steeds brandend op mijn huid, en met alle onrecht dat Ninebark me ooit heeft aangedaan eindelijk ter verantwoording geroepen.

Dit is het einde van de schuld. Dit is het einde van de stilte die mijn moeder achterliet. Dit is van mij.

Een duistere, mythische finale over een noodlottige zielsverwantschap — Boek drie van de trilogie De Wintergebonden Wolven.