Dlaczego social media są takie głupie - miejsce, w którym wszyscy udają życie, którego nie mają

Social media miały być prostym narzędziem do dzielenia się chwilami. Zdjęcie z podróży, krótka wiadomość do znajomych, może kilka fotografii z rodzinnego spotkania. Nic wielkiego. Ot, cyfrowa wersja rozmowy przy stole, tylko trochę szybsza i trochę dalej sięgająca.

Potem wydarzyło się coś bardzo interesującego.

Te małe momenty zaczęły się mnożyć.

Zdjęcie kawy.

Zdjęcie spaceru.

Krótki film z dnia.

Refleksja zapisana w kilku zdaniach.

Każda z tych rzeczy była drobna. Ale kiedy miliony ludzi zaczęły robić to jednocześnie, powstała ogromna przestrzeń opowieści o codziennym życiu. Internet stał się miejscem, w którym codzienność została wystawiona na widok publiczny.

To nie była wielka rewolucja w jednym momencie.

Raczej bardzo powolna zmiana.

Ludzie zaczęli zauważać chwile, które dobrze wyglądają na ekranie. Moment światła na stole. Zabawny fragment rozmowy. Kadr z podróży, który wygląda jak pocztówka.

I tak powstała ogromna galeria drobnych scen z życia.

Niektóre są zabawne.

Niektóre piękne.

Niektóre zupełnie zwyczajne.

Ale wszystkie mają jedną wspólną cechę.

Są fragmentami.

Social media nie pokazują całego życia. Pokazują tylko jego wybrane momenty. Chwilę, która wygląda dobrze w kadrze. Moment, który można opowiedzieć w kilku sekundach.

Między tymi scenami istnieje jednak ogromna przestrzeń niewidocznego życia. Droga do miejsca wydarzenia. Zwykła rozmowa. Czas, w którym nic spektakularnego się nie dzieje.

To właśnie te momenty stanowią większość naszego dnia.

Internet pokazuje tylko sceny.

Dlatego social media często wyglądają jak świat bez przerw.

Bez ciszy.

Bez zwyczajności.

Każda historia jest ciekawa, bo została wybrana jako ciekawa. Każde zdjęcie jest estetyczne, bo ktoś uznał, że warto je pokazać. Każdy film ma puentę, bo bez niej trudno przyciągnąć uwagę.

W rezultacie powstaje coś, co wygląda jak wielka opowieść o intensywnym życiu.

Ale pod tym spektaklem nadal istnieje zwykła rzeczywistość.

Rozmowy.

Spacer po ulicy.

Zmęczenie po długim dniu.

Chwile ciszy.

Te elementy rzadko trafiają do internetu, ale właśnie one tworzą pełny obraz życia.

Dlatego social media są jednocześnie fascynujące i trochę absurdalne.

Fascynujące, bo pozwalają zobaczyć fragmenty świata, które wcześniej były niewidoczne.

Absurdalne, bo z tych fragmentów bardzo łatwo zbudować iluzję całości.

Internet jest ogromnym archiwum momentów.

Ale moment nie jest całym dniem.

Zdjęcie nie jest podróżą.

Post nie jest życiem.

A jednak patrząc na strumień historii łatwo o tym zapomnieć.

I właśnie dlatego social media są takie dziwne.

Z jednej strony są biblioteką drobnych chwil, które ludzie chcieli zapamiętać.

Z drugiej strony są spektaklem zbudowanym z najlepszych scen.

To trochę tak, jakby ktoś pokazał tylko najciekawsze fragmenty filmu i powiedział: to jest całe życie.

A przecież między scenami zawsze istnieje czas.

I właśnie tam dzieje się większość rzeczy.

Publikacja została przygotowana z wykorzystaniem narzędzi wspomagających proces twórczy, w tym rozwiązań opartych o sztuczną inteligencję. Ostateczna koncepcja, struktura i redakcja należą do autora.