دل سنگ

«دلِ سنگ» مجموعهای از داستانهای استخوانسوز است که بوی خاکِ بارانخورده، غربت و خون میدهد. فردوس اعظم در این کتاب، تقابل بیرحمانهی طبیعت، سنتهای فراموششده و سرمای دنیای مدرن را با نثری عریان و بیپرده به تصویر میکشد. این کتاب، مرثیهای است برای روستای گمشدهی درونِ ما؛ حکایت آدمهایی که دلشان را به سایهها گره میزنند و ریشههایی که در سکوت و انزوا، سرسختترین سنگها را میشکافند. داستانی از زنده ماندن، وقتی که تمامِ «قاعده»ها بوی مرگ میدهند.