Η ΞΕΝΗ: Μυθιστόρημα, #2

«Οι άνθρωποι που συναντούσα καθημερινά μου ήταν, ως επί το πλείστον, αδιάφοροι. Ξένοι.»

Έτσι συστήνεται ο Ζέφυρος Τραμοντάνα, τριάντα οκτώ ετών, σεναριογράφος, άνθρωπος που έχει περάσει είκοσι χρόνια πλάθοντας χαρακτήρες οι οποίοι δεν υπάρχουν και δεν έχει μάθει ποτέ να διαβάζει εκείνους που υπάρχουν.

Ένα καλοκαίρι κλείνεται σε ένα παραλιακό ξενοδοχείο για να τελειώσει μια δουλειά. Το ξενοδοχείο γεμίζει με εκδρομές ηλικιωμένων. Ο Ζέφυρος το ονομάζει κοιμητήριο και μένει.

Εκεί υπάρχει και μια γυναίκα που δεν μιλάει σε κανέναν.

Ο ξενοδόχος, που δεν σταματά να μιλάει σε κανέναν, αναλαμβάνει να του πει ποια είναι. Επί οκτώ μέρες, στο ίδιο τραπεζάκι, με τα ίδια διαλείμματα, ξετυλίγει μια ιστορία με υιοθεσίες, δίδυμες αδελφές, μια μάνα που τη φώναζαν Μέγαιρα, δύο άντρες που εξαφανίστηκαν σε ένα νησί και έναν πατέρα που δεν βρέθηκε ποτέ.

Ο Ζέφυρος περιφρονεί κάθε λέξη. Το λέει μελό, δράμα της πεντάρας, φτηνό σίριαλ, από εκείνα που έγραφε ο ίδιος για να ζήσει. Και επιστρέφει κάθε πρωί για τη συνέχεια.

Την όγδοη μέρα οι μάσκες πέφτουν, και ο επαγγελματίας των πλοκών ανακαλύπτει πόσο εύκολα στήνεται μια πλοκή γύρω από κάποιον που δεν κοιτάζει.

Νουβέλα για τους ξένους που δεν καταδεχόμαστε να δούμε, για τη συγχώρεση, και για την ελπίδα ως τη χειρότερη από τις Ερινύες.

Ο Ζέφυρος Τραμοντάνα είναι ετερώνυμο του Τομάζο Παγώνη.